ป้าหื่นแอ๊บแบ๊ววววว

ช่วงนี้ไปอ่านบล็อกท่านBeerที่แปลงานของโหวเหวินหย่ง

ถ้าสนใจอยากอ่านก็คลิ๊กเลยจ้า สนุกนะขอบอก

(ท่านเบียร์อย่าลืมค่านายหน้าให้ป้านะ)

คุณโหวเหวินหย่งนอกจากจะเป็นนักเขียนแล้วก็ยังเป็นหมออีกด้วยนะ

พออ่านแล้วเลยเกิดรำลึกอดีตขึ้นมาติดหมัด

รูปป้าจริงๆนะ ฮิฮิ เหมือนตรงทรงผมกับแว่นตา สมัยนั้นเป็นสาวแว่นหวานแหวว (เชื่อมั้ยเนี่ย)

เพราะตอนนี้คุณโหวเล่าเรื่องสมัยเรียนแพทย์และเกี่ยวกับวิชาเรียนต่างๆ

ประกอบกับไปอ่านในบล็อกหลายๆคนเล่าเรื่องเรียน Gross Anatomy เลยเอามั่งดีกว่า อิอิ

วิชา Gross Anatomy หรือที่แปลเป็นไทยได้ว่า มหกายวิภาค

ซึ่งเนื้อหาก็จะเกี่ยวกับส่วนประกอบต่างๆในร่างกายมนุษย์

คำว่า "มห" ก็คือใหญ่ เป็นการเรียนเกี่ยวกับอวัยวะที่มองเห็นด้วยตา

(ถ้าเป็นระดับเซลล์ก็จะเรียกว่า "จุลกายวิภาค")

ป้าจะเล่าในส่วนที่ทันตแพทย์เรียนละกันนะ

เพราะในรายละเอียดก็จะต่างกับแพทย์แล้วก็เภสัชกับพยาบาลบ้าง

เนื่องจากว่าทันตแพทย์ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แถวๆหน้าเนอะ

การเรียน gross ของทันตแพทย์เนี่ยก็จะเน้นส่วนหน้าเป็นหลัก

สมัยป้าเรียนนี่ เทอมแรกจะเรียนส่วนหัวและคอทั้งเทอมอย่างละเอียดเลย

เทอมสองจะเป็นส่วนร่างกายที่เหลือทั้งหมด ตั้งแต่คอลงไป

การเรียนช่วงแรกๆก็แน่นอนแหละว่าทุกคนต่างก็ตื่นเต้นหวาดเสียว

เพราะส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครได้เคยสัมผัสกับศพกันมาก่อน ความกลัวก็มีมากเป็นธรรมดา

เปิดห้อง lab วันแรกอาจารย์ก็จะแบ่งนักเรียนเป็นกลุ่ม สมัยป้าแบ่งสี่คนต่ออาจารย์ใหญ่หนึ่งท่าน

จำได้ว่าทั้งสี่คนต่างก็ไม่มีใครกล้าเปิดผ้าที่คลุมตัวอาจารย์ออก

แถมบรรยากาศในห้อง lab ก็เป็นกลิ่นน้ำยาดองศพหรือฟอร์มาลีนที่แสนจะเหม็น

ชวนให้เกิดอารมณ์อยากคายของเก่าเป็นที่สุด

แต่จะไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะแต่ละครั้งที่เรียน (lab เรียนครั้งละครึ่งวัน)

อาจารย์จะกำหนดมาเลยว่าต้องเรียนอะไร ผ่าถึงตรงไหน ต้องหาอะไรให้เจอบ้าง

เช่น พวกเส้นเลือด เส้นประสาทต่างๆอะไรพวกเนี้ย

ช่วงนั้นทุกคนก็จะแต่งตัวเหมือนกันหมด ดังนี้...

สิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้ คือ ถุงมือ maskปิดจมูก เสื้อคลุม

ก็ทำกันไปแบบกล้าๆกลัวๆ บางคนทำไปก็ไม่กล้ามองหน้าอาจารย์

กลัวจะติดตากลับไปถึงในฝัน คนไหนขี้กลัวผียิ่งไม่ต้องพูดถึง ขี้หดตดหายกันเลยเชียว

แถมเวลากินข้าวก็พาลเอาไม่กล้ากินเนื้อเปื่อยไปหลายวัน

(เห็นใครเค้าพูดกันว่าไม่กล้ากินเครื่องในใช่มั้ย แต่จริงๆแล้วเนื้ออาจารย์ใหญ่จะออกสีคล้ำๆซีดๆ

สีและลักษณะเนื้อที่ดองมาจะคล้ายๆเนื้อเปื่อยมากกว่านะป้าว่า)

แต่อย่างที่เค้าว่าแหละนะ ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน (เว่อร์ อิอิ)

ทุกๆคนก็เริ่มปรับตัวได้อย่างจำเป็นที่สุด เพราะถ้ามัวแต่กลัวก็จะเรียนไม่ได้

และนั่นก็มีผลต่อชะตาชีวิตในตอนสอบว่าจะออกหัวหรือออกก้อย

บรรยากาศกล้าๆกลัวก็ไม่หลงเหลือให้เห็นอีกต่อไป

ถุงมือก็ใส่มั่งไม่ใส่มั่ง ตามสะดวกและตามที่จะหาได้

ผ้าปิดปากไม่ต้องพูดถึง ไม่มีใครใส่เลย ทำไปคุยไปอย่างเมามัน

บางทีก็เผลอเอามือที่จับอาจารย์มาเช็ดหน้า สิวขึ้นเลยเหอะๆ

นอกจากนี้ยิ่งเวลาผ่านไป ก็เป็นไปได้ถึงขั้น...

จริงๆอาจารย์(ที่เป็นคนอ่ะนะ)ห้ามไม่ให้เอาขนมขึ้นมากินเวลาทำlab

เพราะจะทำให้อาจารย์ใหญ่ขึ้นราได้

แต่พวกป้าก็เป็นวัยกำลังกินกำลังนอน(ข้ออ้าง)เรียนครั้งนึงก็ครึ่งค่อนวัน

ความหิวไม่เข้าใครออกใคร ก็เลยมีการขนขนมนมเนยและน้ำลักลอบเข้าไปกินกัน

ส่งผลให้อาจารย์โต๊ะป้าขึ้นราจริงๆ(หนูขอโทษนะคะอาจารย์ที่ทำให้อาจารย์ขึ้นรา)

ทำไปกินไปได้อารมณ์(!?)ซะไม่มีเลยเชียว

และสุดท้ายในช่วงใกล้สอบ ทุกคนก็จะเกิดความรักในตัวอาจารย์ใหญ่เป็นอย่างมาก

แทบจะขอนอนค้างกับอาจารย์กันเลยทีเดียว

เพราะแต่ละชิ้นส่วน ทั้งตา หัว หู etc. มันมีเรื่องให้ท่องเยอะเหลือเกิน

ทำให้เกิดเทศกาล take home เกิดขึ้น

จนถึงขั้นแทบตบตีแย่งชิ้นส่วนอาจารย์กันเลยทีเดียว

ใครได้ไปก็จะเริงร่าเอาชิ้นส่วนใส่ถุงก๊อบแก๊บขึ้นรถเมล์กลับบ้านอย่างปิติสุข

ตกกลางคืนก็งัดอาจารย์ขึ้นมาเชยชม

...และหลับร่วมเตียงกับอาจารย์ทุกคืนอย่างมีความสุข เอวัง

เมื่อทุกคนเดินทางมาถึงจุดนี้ก็แสดงให้เห็นว่าเราได้บรรลุในการเรียน gross anatomy แล้ว

(แต่จะได้คะแนนดีหรือเปล่านี่ก็อีกเรื่องนะ)

แล้วคราวหน้าป้าจะมาเล่าเรื่องการเรียนต่อจ้า

สุดท้าย ป้าขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ใหญ่

ที่เสียสละร่างกายให้นักเรียนได้เรียนและศึกษากัน

ถ้าไม่มีพวกท่าน การเรียนให้เข้าใจและนำมาใช้ในทางปฏิบัติกับคนจริงๆก็คงจะเป็นเรื่องยากเลยทีเดียว

ขอบพระคุณค่ะอาจารย์

-----------------------------------------------------------------------------------------

 ของแถมครั้งยิ่งใหญ่

รูปป้าตอนสาวๆที่เพิ่งขุดเจอ

เนี่ย สมัยเรียน gross เลยนะ ถ่ายกะกิ๊ก

 กิ๊กป้าน่ารักมั้ยล่ะ หาไม่ได้ตามท้องถนนนะขอบอก

อ่ะ ของแถมอย่างที่สอง เปลี่ยนอารมณ์ด้วยรูปใหม่ล่าสุด รูปนี้ป้าวาดให้เพื่อน(คนเดิม)

เนื่องในโอกาสฟิคของเพื่อนแต่งมาครบรอบหนึ่งปีจ้า

แล้วเจอกันเอนทรี่หน้าน้า

ปล. แล้วป้าจะทยอยตามไปเยี่ยมนะทุกๆท่าน

ช่วงอาทิตย์ที่แล้วงานยุ่ง เลยไม่ค่อยได้แวะไปหาใครต่อใครเลย